nl:archief2012:20121217_gelukkig

17.12.2012 Gelukkig!

Wat kan je zelf gelukkig worden als je iemand gelukkig mag maken.

Kaise is een 13 jarige jongen die verblijft in de weekopvang van de Mr. Huber Stichting. Hij heeft een meervoudige handicap en is voor een stukje mobiliteit geheel afhankelijk van anderen. Terwijl Kaise niet kan praten is hij best slim, hij maakt je alles heel goed duidelijk met zijn ogen. Zijn grote wens was dat hij zichzelf een beetje kan voortbewegen en niet voor iedere centimeter afhankelijk moet zijn van een ander.

Al enige tijd stond er bij de Mr. Huber Stichting een speciale rolstoel voor hem. Rob had daar voor gezorgd maar de rolstoel moest nog gerepareerd worden. Doordat hiervoor de kennis ontbrak bij de technische mensen van de Mr. Huber Stichting werd er gewacht op een vakman uit Nederland; Gerard Kuipers, een vrijwilliger die daar vier weken heeft geholpen en zijn kennis heeft overgedragen.

Gerard heeft de rolstoel voor Kaise rijklaar gemaakt alleen ontbraken er nog de twee accu’s die nodig zijn om ermee te kunnen rijden en daar was geen geld voor. Door een donatie van een paar lieve mensen en na toestemming van het bestuur zijn we in Paramaribo op zoek gegaan om te kijken of we deze accu’s konden kopen en toen we Kaise konden vertellen dat dit ging lukken straalde z’n hele gezicht.

Na het weekend kon Kaise zijn eerste meters zelfstandig afleggen. Wat hebben we deze jongen gelukkig gemaakt, wat een feest voor hem dat hij zich nu zelf kan verplaatsen en wat had hij een verdriet toen na een paar dagen de accu’s leeg waren. Hij begreep er niets van dat dit ook weer zijn tijd nodig had om op te laden.

We kwamen op een middag aanrijden en een van de meisjes kwam op me af. Praten kan ze niet maar op haar manier brabbelde ze driftig tegen me aan, pakte me bij mijn rug en nam me mee naar binnen waar Kaise voorovergebogen verdrietig in zijn stoel zat. Grote tranen biggelden over zijn snoet. Hij begreep niet dat hij niet in zijn nieuwe stoel kon rond rijden en dacht dat deze van hem afgenomen was.

Na hem getroost te hebben probeerde ik hem te vertellen dat de accu’s opgeladen moesten worden en dat dit enige tijd duurde maar dat niemand aan zijn stoel kwam want die was echt van hem! Toen hij dit begreep straalde hij weer van oor tot oor!

Het is echt geweldig voor hem, je moet je toch eens voorstellen dat je nog nooit jezelf hebt kunnen verplaatsen en je kan dit nu in eens wel! En wat wordt je dan gelukkig als je ziet hoe gelukkig en blij hij is!


Clara Anbeek


Paginahulpmiddelen

Gebruikershulpmiddelen