nl:archiefresterend:20060802_suriname_heeft_onze_hulp_hard_nodig

02.08.2006 Suriname heeft onze hulp hard nodig! Reisverslag Suriname 20-25 Juli 2006


Vertrekhal


Vliegtuigje voor het
binnenland


Vliegveld Ladoewani

SURINAME HEEFT ONZE HULP NOG STEEDS HARD NODIG!!

Woensdag 19 juli
Aankomst rond middennacht op het vliegveld in Paramaribo waar de Opziener, Jan en Marlies mij hebben opgehaald. Het was een vlucht via New York en Trinidad omdat ik dinsdag uit het vliegtuig gehaald ben door de Marechaussee omdat ik geen visum had (slimme “Henkie”). Ik heb dinsdag nog snel op de ambassade een visum geregeld en kon met hulp van onze CA in Amersfoort een vlucht boeken naar Paramaribo.

Donderdag 20 juli
Wij zijn gestart met een reis naar het binnenland met dhr Sampie (een Surinamer die in dat gebied geboren is en er nog steeds woont) In ons reisgezelschap zaten Rob Jansen, Opziener, Jan Dunning en ondergetekende. Wij hadden een vliegtuig gereserveerd die ons naar het binnenland vloog omdat de weg ( 7 uur met de auto) slecht begaanbaar was. Wij zijn gevlogen naar Ladoewani en daarnaar te voet 20 minuten naar Gunsi. Hier hebben wij twee nachten geslapen in een hut en voor het eerst heb ik mijn leven midden in de jungle geslapen onder een klamboe. In dit dorpje heeft men sinds kort een radiozender die een reikwijdte heeft van 25 km en ca 14 dorpen kan bereiken. Elke avond wordt er van 19.00 tot 23.00 door vrijwilligers een radioprogramma uitgezonden in hun eigen taal.

Duizenden mensen luisteren hiernaar en je hebt het gevoel dat wij 50 jaar terug zijn net zoals wij destijds, zitten deze mensen gekluisterd aan hun toestel want het is het enige wat zij hebben. Zelf heb ik enige minuten als DJ mogen fungeren en de groeten mogen doen aan het vergeten dorp Gran Patai. De muziek die ik mocht aankondigen was van Bob Marley met zijn bekende liedje: One Love. Ook namens de stichting Corantijn heb ik aan iedereen de groeten gedaan en natuurlijk in mijn eigen moedertaal.

Vooraf wil ik graag opmerken dat ik onder de indruk ben van het werk dat Rob Jansen en Sampie verrichten en helemaal tijdens de overstroming. Rob heeft een bijzondere band met de mensen in de dorpen en de meeste kennen hem. Ook zijn wij dankbaar met Sampie,een Surinamer die in Nieuw-Aurora geboren is en hij was een perfecte reisleider.
 


Radiozender

Om 10.30 vertrokken wij en na ca 45 minuten landen wij veilig op een grasbaantje in Ladoewani.
Het is geweldig als je uitstapt en je ziet een gebouwtje bemand door een persoon met een “zendbakkie” en op het gebouwtje de opschrift: vliegveld Ladoewani. Na een voettocht van 20 minuten komen wij in Gunis aan waar wij hartelijk welkom worden geheten door Bert. Samen met zijn broer Wally runt hij een gastenverblijf en het radiostation. Midden in de jungle een generator en zonnepanelen die voor elektriciteit zorgen want anders kan het radiostation niet draaien. Een prachtige computer onder een geborduurd dekkleedje die helaas niet gebruikt wordt. Een telefoonlijn voor het hele gebied die contact houdt met de stad (die voor de meeste mensen onbereikbaar blijft).De rust en de stilte doen je goed en je gaat 40 jaar terug in de tijd alhoewel sommige dingen toch aan het heden doen denken (nieuwste computer model staat ongebruikt op kantoor bij het radiostation).
 


De leguaan voor de soep


Boot uit een boomstam


Winkeltje in Nieuw-Aurora


De bruine bonen schotel

Wij zien aan de rivier vrouwen hun was doen en verderop wordt een leguaan vakkundig gevild en die later in de soep verdwijnt. Ook wordt er traditioneel uit een boomstam een nieuwe boot gemaakt en het is een lust voor het oog hoe deze mensen dit doen. Een uitgehouwen boomstam wordt op een bepaalde wijze van verhit en daardoor dubbel zo breed. Hout is er voldoende en je vindt er de mooiste soorten hardhout.

Interessant hoe door de eeuwen heen mensen hutten en boten bouwen die er heel mooi uitzien. De dorpen stroomopwaarts zijn alleen via het water bereikbaar en enkele ook per vliegtuig. Je ziet de gevolgen van de waterramp en je kunt je niet voorstellen dat het water zo hoog gestaan heeft dat bruggen onderwater kwamen en hutjes gewoon weggespoeld zijn. Het is fantastisch als je ziet hoe de mensen blij zijn met de hulp die geboden is en geboden wordt. 's-Middags gaan wij van Gunsi naar Nieuw Aurora per boot.

Hier woont ook Sampie en het is een goed verzorgd dorpje. Een klein bakkerijtje en een winkeltje. 

Wij zien een kerkgebouw van EBG en worden door de mensen vriendelijk ontvangen. Naast dit christelijk dorpje ligt Tjalikondre, een heidens dorpje waar men SCNL gevraagd heeft om een financiële bijdrage voor een betonnen aanlegsteiger met een trap en een bordes. Reeds eerder hebben Clara en Teus Anbeek de betonnen trap met ons als bestuur besproken en nu zie ik het met eigen ogen. Wij krijgen een begroting van de materialen en ik heb toegezegd (het gaat om ca 1000.-- euro) dat wij zullen helpen. Het bedrag is eigenlijk ca 2000,00 euro maar het NCDO vergoedt de helft.

De kleding die men van SCNL ontvangt ziet er geweldig uit. Men is onder de indruk hoe netjes en verzorgd het wordt aangeleverd. Dit compliment zal ik doorgeven aan alle medewerkers in Nederland.

Om 18.00 zijn wij weer in Gunsi waar wij bruine bonen met rijst als avondeten krijgen. Voor het eerst sinds tientallen jaren eet ik bruine bonen en eerlijk gezegd, ik vind het nog lekker ook. Dit komt waarschijnlijk door de honger.

Wij gaan op tijd naar bed want morgen wacht een drukke en vermoeiende dag want wij gaan stroomopwaarts naar Kambalua en dat is een bootreis van bijna 2 uur. Wij slapen met z'n vieren in een mooie hut en voordat wij in slaap vallen,verwijdert onze Opziener op een zachtzinnige wijze de grootste spin die ik ooit in mijn leven in een slaapkamer ben tegengekomen en daarna relativeren wij nog even doordat er een leuke mop verteld wordt en wij al lachend in slaap vallen.


De boottocht over de rivier


De kapitein van het dorp


Het nieuwe bestuur


Hutje in Kambalua

Vrijdag 21 juli
Ik word al vroeg wakker door allerlei geluiden uit het tropenwoud. Om zeven uur neem ik het besluit om eruit te gaan. Op het balkontje zien wij hoe de mistdampen (er was 's-nachts veel regen gevallen) optrekken en de eerste zonnestralen doorbreken. Een nieuwe dag begint en de eerste mensen staan aan de rivier om te vissen en tegelijk zie je hoe mensen zich wassen. Ongelooflijk mooi midden in dit tropenwoud waar Gods nabijheid voelbaar wordt. Wij gaan ons ook wassen in de rivier en het is een geweldige ervaring. Wij maken ons ontbijt klaar en ik had rijkelijk Surinaamse peper in de omelet gedaan waardoor iedereen spontaan begon te janken of de hik kreeg direct al na de eerste hap. Omdat ik deze pepers zelf in mijn handen had gehad om schoon te maken en ik later in mijn oog wreef, dacht ik even gek te worden van een enorm brandend gevoel in en rondom mijn oog. Nu begrijp ik wat mijn vader ooit eens had toen hij per ongeluk sambal in zijn oog kreeg. Ik heb er vijf uur last van gehad.

Na het ontbijt gaan wij ons opmaken voor een lange dag en gaan wij met de boot naar Kambalua.
De tocht is boeiend over de Suriname rivier en om 11.30 zijn wij in het dorp aangekomen met ca 400 inwoners.
Zoals het gebruik voorschrijft, gaan wij eerst naar de kapitein van het dorp. In zijn rijkelijk versierde hut biedt hij ons een plaats aan en vol trots zet hij zijn pet vol met medailles op en heet ons hartelijk welkom. Snel heeft iemand uit onze groep de laatste fles rum bij het plaatselijke winkeltje gekocht en wij bieden dat als ons geschenk aan. Geheel volgens traditie wordt er een klein beetje rum uit de fles gehaald en dit kostbare vocht wordt op de grond gesprenkeld en daarna volgt een 10 minuten lange zegenswens. Sampie legt uit dat het ons als gasten goed mag gaan en de zegen geldt voor alle aanwezige gasten. Het is fascinerend om te zien hoe oude tradities worden voortgezet en wij kunnen nu rustig gezegend verder het dorp bezoeken. 

Het wordt een lange middag waar voor het eerst alle vrouwen zich verzamelen en Sampie een pleidooi houdt van zeker 1 uur om het belang van een vrouwenvereniging te onderschrijven. Men is ervan overtuigd en heel gemoedelijk worden de eerste stappen gezet en de oprichting is een feit. Er wordt een voorzitter,penningmeester,secretaris en twee andere bestuursleden aangesteld. Een nieuwe naam is snel gevonden voor de vrouwenvereniging.
“Hii u tu taanga” wat samen sterk betekent. Er worden afspraken gemaakt voor de officiële oprichting bij de notaris in de stad Paramaribo. SCNL wil hier een bescheiden bijdrage aan leveren en doneert 400,00 euro zodat alles officieel kan worden vastgelegd. 

Hier in dit dorp is dringend behoefte aan kleding en vooral aan kinderkleding. Rob neemt notitie hiervan. Wij hebben nog kleding liggen in het magazijn bij onze Pr.Marc Lukas in Paramaribo. Vlak voordat wij vertrekken worden wij attent gemaakt op een splinternieuwe diesel generator (20.000 KW/uur opbrengst) die sinds zes jaar daar staat onder een afdakje en nog nooit heeft gedraaid wegens gebrek aan brandstof. Destijds een nieuwe schenking van de overheid tijdens de verkiezingen. Je merkt dat de overheid na de verkiezingen geen belangstelling heeft voor het binnenland en daarom is het bundelen van krachten middels vrouwenverenigingen zo belangrijk.
Het is 17.00 geworden en wij moeten ons opmaken om naar huis te gaan.

Onderweg doen wij het stadje Gran Patai aan. Men noemt dit vergeten dorp omdat heel vaak hulporganisaties dit dorp niet kennen en overslaan. Ook hier worden wij door de kapitein ontvangen en je ziet dat dit kleine dorpje van ca 140 inwoners er erg armoedig bijligt. Een schooltje dat van ellende bijna in elkaar stort en waar hulp heel dringend noodzakelijk is. Wij moeten schuilen in dit schooltje want wij worden getrakteerd op een enorme regenbui en na afloop zwaait het hele dorp ons uit. Vanavond zit het hele dorp gekluisterd aan de radio en zullen zij genieten van Bob Marley! Wanneer wij eindelijk thuis zijn, heeft een mooie vrouw uit Nieuwe Aurora heerlijk spaghetti gekookt. Wij drinken samen een biertje en wij evalueren de dag met elkaar. Wij zijn er allemaal van overtuigd dat wij hier nog veel hulp kunnen bieden en wij komen zeker in september nog terug. Ik zal de Oudste Brink uitnodigen om met mij mee te gaan en ik ben ervan overtuigd dat hij dat bijzonder zal vinden.
Wij gaan vroeg slapen na een vermoeiende dag.
 


Veilig op de rots


Onderweg wordt een
motorzaag gerepareerd

Zaterdag 22 juli
Zelfde ritueel als vrijdag. Vroeg opstaan en heerlijk op het balkontje bijkomen en daarna wassen. Na het ontbijt nemen wij afscheid van Bert en Wally en wij bedanken ons voor de gastvrijheid en hopen elkaar spoedig weer te zien (wij hopen in september). Wij gaan naar Nieuw Aurora en onderweg bij een brede en gevaarlijke stroomversnelling in de rivier begeeft de motor het. Wij dreigen meegesleurd te worden en de bootsman roept naar Rob die voor in de boot zit om de rots die voor de boot uit het water steekt vast te houden. Dit lukt ons en wij gaan met z'n allen op de rots zitten totdat er andere bootpassanten zijn die ons te hulp schieten en ons naar Nieuw-Aurora brengen. 

Daar spreken wij uitgebreid met de vrouwenverenigingen van beide plaatsjes(Nieuw-Aurora en Tjalikondre). Rob heeft van SCNL ook nog kleding en belooft dat hij deze binnen twee maanden langs komt brengen.

Voor Tjalikondre gaan wij ons sterk maken voor een betonnen trap en bordes. Hopelijk zal die er in september klaar zijn als er niets tegen zit.
Wij krijgen bij dezelfde mevrouw die een avond tevoren voor ons gekookt heeft een bordje met EIGEN GEMAAKTE PATAT! Heerlijk gewoon samen met een uitsmijter. Om 15.00 komt het vliegtuig ons halen in het aangrenzende dorpje Ladoewani en om 16.00 landen wij weer veilig in Paramaribo waar Marlies op ons staat te wachten. 0m 19.00 bezoek in samen met Jan &Marlies het NATSJ-huis en ik moet zeggen dat het er perfect uitziet.

Aansluitend heb ik de Opziener, Jan en Marlies uitgenodigd voor een heerlijk diner in Residence Inn Hotel en heb ik de gelegenheid om alle zaken ook betreffende het NATSJ door te nemen en te bespreken.

Samenvattend kunnen wij over ons bezoek aan het binnenland het volgende concluderen:
Je komt tot de conclusie hoe belangrijk en noodzakelijk het werk van Teus en Clara is en dat het een zegen is dat wij o.a Rob Jansen en daardoor Sampie hebben leren kennen. Wij kunnen op kleine schaal grote dingen doen.

Je ontdekt dat helaas de overheid weinig of helemaal geen belangstelling heeft voor het binnenland. Dat betekent dat wanneer mensen zich verenigen zoals vele dorpen doen door vrouwenverenigingen op te richten en met andere dorpen te gaan samenwerken, vorm je samen een sterke eenheid die tot veel tot stand kan brengen. Ook het radiostation die nu nog 14 dorpen bereikt is van groot belang(reikwijdte wordt uitgebreid). Vrouwen moeten zelfstandig worden en vormen de basis van de leefgemeenschap in elk dorp. Er moet een bewustwording komen dat zij (de vrouwen)veel kunnen veranderen door krachten te bundelen.
Er wordt door Sampie aangegeven hoe zij te werk moeten gaan.
De vrouwenverenigingen moeten aangegeven waar men behoefte aan heeft en beginnen bij die dingen die hoog noodzakelijk zijn zoals wat bij vele dorpen gemist wordt, een betonnen aanlegsteiger met een betonnen bordes aan de rivier waar de vrouwen hun was en andere werkzaamheden kunnen doen. Om kleding wordt gevraagd en goede ruimte om onderwijs te geven. Rob Jansen wijst er steeds op dat wij niet met grote dingen moeten beginnen (elektriciteit netwerk en/of sanitair netwerk) maar projecten die te behappen zijn b.v. een dak voor een verenigingsgebouw.
Met de hulp van onze Hemelse Vader en met alle aangeboden hulp van onze broeders en zusters hier en in Nederland kunnen vele doelen bereikt worden.

Ook een samenwerking met APS is zeer wenselijk en wij overwegen om het APS in de toekomst “Stichting Corantijn Suriname” te noemen.
In de nabije toekomst zullen wij dit en nog vele andere zaken met alle betrokkenen bespreken.
 


Ons nieuwe kerkje
in Alliance


Gedenksteen met namen
van alle jeugd


Gereed voor onderhoud


traditionele lijkenwagen

Zondag 23 juli
Voor het eerst dienst de eigen voorganger Pr. Winfried Pansa in zijn gemeenschap Paramaribo. Hij heeft sinds 9 juli toen hij de opdracht kreeg nog niet in eigen parochie gediend. Het is een fijne dienst en ook de fam. Niemeyer is aanwezig en houdt vier weken vakantie in Suriname. Pr.Niemeyer heeft ca 10 jaar geleden hier als voorganger voor drie jaar gediend. ’s Avonds gaan wij met de Opziener, Jan en Marlies, fam Lukas en fam. Niemeyer gezellig in een Surinaams restaurant eten.

Maandag 24 juli
Wij hebben een bezoek gebracht aan Alliance. Wij gaan samen met de Opziener, Pr.Marc Lukas en zijn vrouw, Jan & Marlies en ondergetekende vroeg op pad. Henkie de vaste bootsman brengt ons naar Alliance waar wij hartelijk worden ontvangen door Pr.Arthur en zijn vrouw Irene. Ik ben benieuwd hoe onze nieuwe kerk eruit ziet! 

Ons nieuwe kerkgebouw staat als een parel te blinken met een prachtig blauwe dak. De jeugd heeft hier de aflopen twee maanden aan meegewerkt en op dit moment wordt de plavuizen vloer afgevoegd. Het gebouw moet voor 17 september klaar i.v.m. de inwijding en volgens moeten zij er nog hard aantrekken om op tijd klaar te zijn.

Bijzonder benieuwd ben ik naar onze boot (ome leen). Er doen de wildste verhalen de ronde en ik wil weten waarom er zo weinig gebruik van gemaakt wordt terwijl dit de boot was die men zo graag wilde hebben en onze Pr.Arthur zou de verantwoordelijke zijn. Pr.Arhur laat mij eerst de boot zien en natuurlijk komt de vraag: Waarom vaart onze boot zo weinig ? De hoofdoorzaak dat onze boot weinig vaart is het brandstofverbruik. Met deze zware grote boot kan men niet concurreren met b.v. Henkie die met een lichtere boot goedkoper is. De boot is uit het water gehaald i.v.m. onderhoud en een reparatie (een klein lek). 

Samen met Pr.Arthur en Pr. Marc Lukas hebben wij een plan gemaakt hoe wij dit gaan oplossen. Verder heeft Pr.Arthur aandacht gevraagd voor hun "lijkenwagen" (zie foto) Voor een waardig transport dient deze weer hersteld te worden. Nieuwe wielen,nieuw dak en geheel schilderen. Pr.Arthur geeft een opgaaf van de kosten. SCNL heeft haar hulp in deze toegezegd.

Bij de familie Arthur hebben wij de traditionele soep gegeten en daarna zijn wij naar huis gegaan omdat Jan & Marlies om 16.00 weer in het NATSJ moesten zijn.


Ontspanning in huize
Asiana


Nieuwe huizen voor
Lobi Pikien

Dinsdag 25 juli
Om 08.30 zijn wij bij Lobi Pikien. Er staan twee nieuwe huizen en de vraag hoe het allemaal moet gaan is nog een open vraag.
Zelf denk ik dat wij voorlopig moeten wachten totdat deze stichting operationeel is en dan opnieuw overwegen of wij financieel willen steunen.

Verder het grootste bejaarden huis Asiana Bezocht (350 mensen) en gesproken met de directeur Dennis Rust. Veel lof over de wijze hoe SCNL de spullen aanlevert. 

Later in de morgen de Hubertstichting bezocht en gesproken met de directeur Mevr. Saliema. Een gedreven vrouw die ca 46 geestelijk en lichamelijk kinderen verzorgd met hele bescheiden middelen. Op dit moment is er geen incontinentie materiaal meer en men kan eigenlijk niet wachten tot oktober wanneer er weer een container naar Suriname gaat. Ik heb onze hulp toegezegd en inmiddels heeft onze br. Teus Anbeek geregeld dat er 2m3 nu onderweg is. Men is SCNL zeer dankbaar.

De stichting heeft heel goed contact met onze fam.Anbeek.

In de middag nog heerlijk roti gegeten bij fam.Dunning thuis en alle zaken doorgenomen die voor SCNL van belang waren.

Woensdag 26 juli
Om 09.00 geland in Amsterdam waar wij begroet werden door onze fam. Anbeek.
Nadat wij onze ervaringen hadden uitgewisseld, zijn de Opziener en ondergetekende dankbaar naar huis gegaan.

Samenvattend kunnen wij zeggen: Het was een indrukwekkende reis en
SURINAME HEEFT ONZE HULP NOG STEEDS HARD NODIG!!

HELPT U a.u.b MEE en LAAT SURINAME WETEN WAAR UW HART LIGT!

Willem Scherpenzeel 28.07.06


Paginahulpmiddelen

Gebruikershulpmiddelen